انقلاب شاه و ملت!

خوب حالا که فضا کمی آرامتر شده و موج احساس تا حدودی فروکش کرده و از شوک وقایع تا حدی درآمده ایم، باید نشست و فکر کرد و عقل‌ها روی هم گذاشت و شیوه‌هایی پیشنهاد کرد برای اینکه این انرژی موجود به هدر نرود. کانالیزه بشود و به بهترین شکلی که در حال حاضر امکان دارد مورد استفاده قرار بگیرد. وگرنه طرف مقابل اگر آدم درست برآورد کند از هر نظر تفوق وحشتناکی دارد.
باید شرایطی به وجود بیاید و اسباب و ادواتی تا هر کس هر چه به نظرش رسید در این جهت، بگوید و جمعی رویش بحث کنند و نتیجه ای حاصل بشود و.... شاید به کار داخل نشین ها بیاید. اگرچه آنها خودشان با تماس مستقیم با وقایع و تنفس در آن فضا احتمالاً تجسم صحیح‌تری از اوضاع دارند اما دور بودن خارج‌نشین‌ها هم گاهی اوقات امتیاز محسوب می شود برای اینکه به قضایا از زاویه‌ای متفاوت نگاه شود.

در این زمینه تا آنجا که من مطلعم در دو نقطه تلاش و کوششی دارد انجام می‌شود (در سطح همین دوستان و آشنایان وبلاگی) که به محض اینکه به نتایج اولیه برسد و احیاناً بنده هم در جریان قرار بگیرم، اینجا اشاره خواهم کرد. طبیعی‌ست که الان هر کس از خودش می‌پرسد چکار باید کرد؟ ادامه تظاهرات؟ چطور چگونه؟ نفع و ضررش چیست؟....اعتصاب! تا چه حد عملی‌ست؟ کجا؟ کی؟ به چه مدت؟ با کدام تشکیلات؟ (می‌بیند اهمیت حرف آنهایی را که همان وقت هم که اوضاع اینگونه بحرانی نیست از سندیکا و تشکل حرف می‌زنند و ما می‌خوانیم و می‌گذریم!)
یا سئوالات اساسی تر که هدف حرکت چیست؟ رهبرش کیست یا کیانند؟ چه در اختیار دارند؟ و قس علیهذا...

یکی از مشکلات ملت معظم آریایی ما (اولیش خودم) این است که یک زمانی با "شکم سیر" به میدان آمده و در خیابان تظاهرات کرده و تازه نخست‌وزیر وقت نازشست هم داده و حقوق‌شان را اضافه کرده و یک شبکه‌ای هم رهبری را به عهده گرفته و به نتیجه رسانده، بعد هم به جای اینکه حکومت، سردمداران و سازماندهندگان را بگیرد بیندازد توی هلفدونی، دسته دسته برابر برنامه تنظیمی زندانی سیاسی (بعضا سازمان‌دهنده بالقوه) از زندان آزاد کرده و تحویل "حرکت" داده. بنابراین این توهم پیدا شده (به خصوص در این سالهای اخیر) که کافیست مردم به خیابان بیایند و "شهید" بدهند تا شاهد موفقیت خودش پرواز کند بیاید تو بغل "انقلابیون"!

خوب حالا با همان روبرو هستیم. یک هسته مخالفت مردمی به وجود آمده که در خیابان حضور دارد و "شهید" هم می‌دهد. خوب حالا چه باید کرد؟ که این هسته برنگردد توی خانه؟ که لطمه نخورد؟ (لااقل خیلی لطمه نخورد) که سازماندهی بشود تا از قدرتش بتواند برای رسیدن به اهدافش استفاده کند؟

اصلاً هدفش چیست؟ ابطال انتخابات؟ یا این که مردم عبور کرده‌اند از این؟ یا عکس العمل نابخردانه حکومت عبورشان داده. هر کدام را که می خواهید. خوب اگر عبور کرده‌اند هدف جدید چیست؟

کار سختی‌ست نه؟ احساسات به جای خود محفوظ. لازم است. بعدش هم همه آدمیم دیگر، گوشت و استخوان، سنگ که نیستیم اما ....این قبیل حرکت‌ها نیاز به آدم‌های "کم احساس" و "باتجربه" و "دارای ایده و صاحب ِ دیده" (هر دو!) دارد که امیدوارم باشند و حضور داشته باشند و... و...و ...

خودمانیم، به من باشد ها، من همان "انقلاب شاه و ملت" محصول 1341 با شرکت اعلیحضرت همایونی را ترجیح می‌دهم! خیلی انقلاب خوب و معقول و مقبولی بود. اعلیحضرت خودشان به شیوه‌ی مرضیه خودشان زحمت همه چیزش را کشیده بودند. می‌ماند بخش تظاهراتش که هر سال ششم بهمن از مدرسه ما را جمع می‌کردند می‌بردند و این قسمتش را ما می‌کردیم! یادش بخیر...


دراین زمینه مطلب مثل همیشه (بیشتر اوقات!)خواندنی امین اینجاست
همچنین نوشته ی پارسا در اینجا
و همین طور بخشی از مطلب پویا در اینجا



این هم آخرین بیانیه موسوی است به تاریخ امروز یکشنبه 31 خرداد:
بيانيه شماره ۶ مهندس ميرحسين موسوي