خارپشت‌های بی‌شعور

می‌گویند وقتی سرمای زمستان فرامی‌رسد، خارپشت‌ها در لانه‌هاشان، برای گرم شدن به هم‌دیگر نزدیک می‌شوند و می‌چسبند اما طبیعتاً خارهاشان مزاحم است و درد و سوزش و زخم و جراحت ناشی از خار "همسایه" باعث می‌شود از هم فاصله بگیرند. (این وسط بد دهن‌هاشان احتمالاً فحش خار...هم رد و بدل می‌کنند که چون مطلب ما یک نوشته‌ی جدی و علمی‌ست از درج این الفاظ در این "مکان" معذوریم!) اما خوب، با این سرمای بی‌پیر چه می‌توان کرد؟ تنها منبع گرما در چند قدمی‌ست! بنابراین همینقدر که درد و سوزش فروکش کرد و از حافظه پاک شد دوباره این نزدیکی جستن را از سر می‌گیرند و چند ثانیه بعد، باز از سر نو، زخمی و متألم از هم دور می‌شوند و...این کار اینقدر تکرار می‌شود تا سرانجام اولاً "فاصله‌ی مناسب" دستشان می‌آید و ثانباً جهت ِ "خواب" خارهای هم‌دیگر را رعایت می‌کنند.
نتیجه اینکه نه آنقدر دور می‌شوند که از گرما نصیبی نبرند و نه آنقدر نزدیک که اسباب گرفتاری و مزاحمت برای خود و دیگران شوند!