صندلی بچه‌ی من!؟

می‌بَرید، کپی می‌کنید، می‌چسبانید،....نوش جان، لینک به منبع عکس و یا ذکر این که عکس از کجا آمده هم پیشکش، این ادا اطوارها به بنده و شما نیامده، اما لااقل آدرس سایتت را روی عکسی که خودت نگرفتی ننویس پدرآمرزیده! والله آن بنده خدا که این سفره را با سلیقه‌ی خودش چید و آن بنده خدائی که این منظر و این دقایق را، پنج سال پیش در قالب تصویر منجمد کرد هم حقی دارد...

حالا این که یک عکس است، تازه عکس آنچنانی هم نیست، حساب بکن اشخاصی را که مقاله یا حتی پست معمولی وبلاگ‌شان این طرف و آن طرف کپی می‌شود چه احساسی دارند؟ یا مثلاً همین آقای فرانسیس وبر که من پریشب فیلم (Le dîner de cons) اش را ناجوانمردانه به صورت غیرقانونی و بدون پرداخت حتی یک سانتیم دانلود کردم چه می‌کشد! اما اعتراف می‌کنم که چسبید تماشای این فیلم. دفعه چهارم بود که می‌دیدمش اما باز هم چسبید. از کمیک‌های ساده و در عین حال خوش‌ساخت فرانسوی‌ست. اگر پا داد از دست ندهیدش! (این‌جوریش یه‌خورده سخته البته، خودم می‌دونم)

راستش این دانلود جوان‌نامردانه اینجا عنوانش هست: "ورزش ملی". یعنی بنی بشری نیست که کامپیوترش یکسره مشغول دانلود بیست سی فیلم به طور همزمان نباشد. کارتون و انیمیشن برای کوچولوها، فیلم‌های ترسناک یا عجیب و غریب برای نوجوانان، اکشن یا رومانتیک برای جوانان، سیاسی، اجتماعی، روشنفکرانه (گاهی هم با چاشنی اروتیک!) برای بزرگسالان. حالا البته قانونش در پارلمان مطرح است که زین پس چوب در آستین کاربری بکنند که از این غلط‌ها بکند اما حالا کو تا پارلمان تصویب کند و به قول معروف اجرایی شود. تازه پارلمان که یک غول نتراشیده نخراشیده نیست که از اونور اقیانوس بیاید، در همین پاریس خودمان است(!)

برگردیم به موضوع عکس و حقوقی که ضایع می‌شود. خودمانیم آدم یک خرده قلقلکش می‌آید وقتی روی یک سایت غریبه، در یک گوشه‌ی عکس، صندلی بچه‌اش را می‌بیند (بعدها فروختیمش البته...بچه را که نه، چه فکرها می‌کنید شما؟ صندلی‌اش را! یعنی به خریدار گفتیم که صندلی با بچه‌ی توش پنجاه و هشت اقو، ایشون هم پذیرفت و خیلی هم خوشحال شد اما ده دقیقه بعد بچه را پس‌آورد. خوب ما هم ناچار پس گرفتیم ) و یا در گوشه‌ی دیگر تصوير، "قوکای" نازنین خودمان را مشاهده می‌کند که امسال هفتمین نوروزی‌ست که سفره‌ی هفت‌سین ما را با حضور خودش جلوه و آب و رنگ می‌بخشد. (به خصوص آب!)
راستی به‌همین مناسبت فرخنده، هفته‌ی گذشته یک دستگاه کامل آکواریوم پانزده لیتری تمام هیدرولیک با بند و بساط برایش ابتیاع کردیم، منتهی این دستگاه فیلترش چنان سرو صدا و لرزشی دارد که می‌ترسم حیوونکی را بگذارم آن تو زهره‌ترک شود! فعلاً که تا زمان تحویل سال در همان خانه‌ی قدیمی می‌ماند. جیره‌اش را هم دوبل کرده‌ام که شب عیدی صفائی کرده باشد. این نازنین قوکای همدم روزها و شب‌های تنهایی من هم بوده و هست و...به کسی نگویید! من همیشه فکر می‌کردم با ماهی نمی‌شود حرف زد. یعنی نه لااقل در حد سگ و گربه. اما می‌شود. تازه جواب هم می‌دهد! باورتان می‌شود؟

نوروزتان خجسته باد!