هزار وعده‌ی خوبان یکی وفا نکند

فکر می‌کنم اين جمله، عنوان سه چهار پست من بوده تا حال... از بس که خوبیم لابد! بهرصورت عرض کرده بودم فرداشب خدمت می‌رسم، امروز قسمت شد. و برای اينکه امروز هم از دست نرود ادا و اطوارهای وبلاگنویسی‌ام را می‌گذارم به کنار و موجز و مختصر چند خطی از اين همه مطلب تلنبار شده در ذهنم می‌نویسم.

هفته‌ی گذشته در وبلاگ تارنوشت پستی دیدم که نویسنده به مناسبت اول مهر يادی از معلم‌هایش کرده بود و در مورد هر کدام چند خطی قلمی کرده و نامی برده بود. کار قشنگی به نظرم آمد. حتی سوژه‌ی جالبی بود برای "بازی" وبلاگی که من البته بیشتر ترجيح می‌دهم اسمش را بگذارم موج وبلاگی. مثل همین موجی که در استاديوم‌های ورزشی بين تماشاچی‌ها رسم است. يک نفربلند می‌شود و بعد به دنبال او ديگران و اين موج در مدت کوتاهی تمام استاديوم را از دم تیغ! می‌گذراند. بدک هم نمی‌شد. احتیاجی به دعوت کردن و اين حرف‌ها هم ندارد.
حالا البته که گذشت و موضوع کمی بیات شد اما يه روز می‌شینم و يه پست در اين مورد می‌نویسم و لااقل يادی می‌کنم که اسم‌هاشان فراموشم نشود.

گفتم " دم تيغ". چند روز پیش شمشیر کشیدم و پریدم وسط معرکه‌ي بلاگرولينگ (اين ستون سمت چپ) و آقا قلع و قمع کردم ها! همينطور دست و پا و سر بود که هوا می‌رفت و خون بود که فواره می‌زد! لينک ده دوازده وبلاگ کم نویس و نيمه جان را بکل از ليست حذف کردم. حالا چرا، خدا عالم است. جنون آنی بود به گمانم. خون جلوی چشم‌هام رو گرفته بود. خلاصه که اگر اشتباهاً ذبح شده‌ايد ندا بدهيد نخ و سوزن بياورم بخيه بزنم. شايد گرفت دوباره!
راستش گفتم جا باز شود برای وبلاگ‌های تازه و حرف‌های تازه

آهان! همان هفته‌ي پیش هم می‌خواستم پست کوتاهی بنویسم در مورد خاطراتی از روز اول جنگ که کجا بودم و چه می‌کردم و چه در سر داشتم و...و خلاصه بازهم يک موج وبلاگی ديگر شايد (شوخی کردم بابا!). اما بد نمی‌شود ثبت اين خاطرات. موافق نیستید؟ خوب فی‌الواقع نطر شما اهمیت جندانی هم ندارد، خودم که با خودم موافقم. حتی اين آقا را هم به نظرم می‌توان موافق بالقوه به حساب آورد. اين کار را هم خواهم کرد. شايد اصلا بگذارم برای سی و يک شهريور سال 1389 ، يعنی سه سال ديگر (اگر عمری بود). آن موقع می‌شود سی‌امین سالگرد قضيه. باورتان می‌شود؟ ســـــــــــــی سال!...انگار ديروز بود.

عرض کردم سی سال. اين مهرماه سالگرد يک رفاقت سی ساله هم هست. اگرچه مطلب شخصی است اما شايد يک پست وبلاگی شسته رفته ازش درآمد. فعلاً در آب نمک خوابانده ام و "مقينه" کرده‌ام برای يکی از روزهای آتی. دوستی و رفاقتی که سی سال دوام بياورد می‌ارزد به گراميداشت، نمی‌ارزد؟ هان؟ خودمانيم!

يک چيز هم تا يادم نرفته و تا در دسترس هست خدمتتان معرفی کنم. يکشنبه‌ي گذشته راديو فرانس انتر رپرتاژی داشت در مورد ايران و گزارشگر مربوطه در تهران با مردم مصاحبه‌های کوتاهی کرده بود که بعضی‌هاش شنيدنی است. خيلی هم فرانسه دانی لازم ندارد، لااقل فارسی‌هاش که اصلاً لازم ندارد! نقداً برای تمرين زبان که خوب است. گوش کنيد ضرر نخواهيد کرد. مخصوصا آن پسر بچه‌ی عاشق شهادت که در نمی‌دانم بهشت زهرا يا کجا، در پاسخ گزارشگر که می‌پرسد دوست دارد چطور شهيد شود، با ذکر چزئيات، آرزویش را بیان می‌کند!
اين صفحه‌ی مربوطه و اين هم خود برنامه برای نيوشیدن. سه چهار دقیقه‌‌ی ‌اولش البته خلاصه‌ی اخبار روز است.

همچنين کتابی در دست تاليف...ببخشيد! در دست مطالعه دارم که همين روزها بايد چيزکی در موردش بنویسم به حول قوه‌ی الهی. کتاب را گزارشگر پرکار روزنامه‌ی فيگارو در تهران، سرکار خانم دلفين مینوئي نوشته است که قطعاً تا حال گزارش‌هايش را در رسانه‌ها دیده و شنيده و خوانده‌اید و ظاهراً هشت سال است که در تهران زندگی می‌کند. سعی می‌کنم تا دو سه روز ديگر چند پاراگراف کوچک آن را ترجمه کنم و اينجا بگذارم. قطعاً برای‌تان جالب خواهد بود.
کتاب را گذاشتم پشت ويترين. از در که وارد شديد، بلافاصله دست چپ.

بعد هم دويست و سيزده تن گوگرد پارسی فرد اعلاء دارم که در اسرع وقت بايد بفرستم به ميلان و سی و نه تا کانتينز چهل فوتی دیبای اصل ايتاليائی که بايد بار بزنم برای بمبئی و از آن طرف يک کشتی پولاد هندی به بيروت و از اين آيينه‌های صنايع دستی کار دمشق به یمن و برد یمانی به کیش و....خلاصه می‌بينيد! وقت سرخاراندن هم ندارم. اين هم‌نشینی با سعدی آخر کار دست ما داد.