من پينگ نخواهم کرد الا به سر زلفش

من پينگ نخواهم کرد الا به سر زلفش

داستان اين پينگ ها هم قاعدتاً بايد مزه‌اش را براي پينگ کننده از دست داده باشد از فرط تکرار. اگرچه که بهرحال آدم وجدانش قلقلک مي‌آيد وقتي دوازده روز چيزي نمي‌نويسي و در اين فاصله چهار بار مورد مرحمت! قرار مي‌گيري و خلق کثيري! براي خواندن مطلبي نو مي‌آيند و دست خالي برمي‌گردند. البته راستش را بخواهيد من خودم هم نمي‌فهمم چرا وقتي کس ديگري پينگ مي‌کند، وجدان دردش را بنده مي‌گيرم. آن هم من که در شرايط ويژه بسر مي‌برم و طي مراسمي رسمي خداحافظي هم کرده‌ام و تسويه حسابم را از انباردار تا "مديرعامل مهربان"، همه امضاء کرده‌اند و بقول معروف ذمّه‌ام بري است.
با همه‌ي اين حرف‌ها منکر ضرورت دوران احتضار هم نبايد شد البته. لازم است. حتي براي يک وبلاگ.
هم براي "متوفي" که راحت‌تر دل بکند از "چرب و شيرين دنيا" (بقول آقا) و هم براي بازماندگان! حالا اگر شما بفرماييد آخه پدر آمرزيده، دوران احتضار هم يک حد و حدودي دارد، يک پست، دو پست، سه پست، يک هفته، دو هفته! شما يک ماه است داري جون مي‌کني و اين پست هشتم است که مي‌نويسي و هنوز نفس آخر را نکشيدي که هيچ روز به روز هم نفست چاق‌تر و عرض و طول پست‌هايت بيشتر مي‌شود. مرحوم پاپ اعظم که نيستي!
در جواب خدمتتان عرض مي‌کنم که مزاج با مزاج فرق دارد. يکي رامي‌بيني که بدون تشريفات و بقول آن دوست‌مان، "ننه من غريبم بازي" و حشو و زوائد، يک "تا بعد" مي‌نويسد و مي‌رود و سر همان "بعد" معهود هم برمي‌گردد و مثل بچه آدم مي‌آيد سر وبلاگ و زار وزندگي خودش، و با دوباره نوشتنش از جمله رغبت حرف زدن را در آدم برمي‌انگيزد، يکي هم مي‌شود مثل من که با مزخرفاتش و جاني که مي‌کند همان مختصر رغبت را هم..... بگذريم.

حالا که نطق‌مان باز شد بگذاريد برايتان قضيه بمب گوگلي را بگويم که بلاگرهاي فرانسوي براي نيکلا سارکوزي ترکاندند! فقط تو رو خدا نپرسيد اين نيکلا سارکوزي ديگر کيست که کلاهمان سخت درهم مي‌رود و آن رغبت بازآمده دوباره پس مي‌نشيند. نه اصلاً رها مي‌کنم. چه فايده که وقتتان را هدر دهم! در بلاگ نيوز فرانسوي لينکش هست بفرماييد تا وقتي سايت "در حال گذار" و طي دوره‌ي آزمايشي‌ست استفاده کنيد. هيچ معلوم نيست پس فردا که افتتاح شد همينطور مجاني بماند ها! ضمناً به اطلاع مي‌رسانم که پيرو درخواست کمک و ياري از قبيله‌ي فرانکوفون‌ها در پست پيشين، هشت جنگجوي تازه نفس به صف مبارزين اضافه شد که البته شش هفت تاشان هنوز مشغول "بدن سازي" هستند ظاهراً و در صحنه نبرد اثري ازشان نيست! اما بزودي اين معادله دگرگون مي‌شود. يعني راستش اميدوارم!...وگرنه که بايد به فکر اعلام تسليم بلاشرط باشم.
ذکر خير بلاگ‌نيوز شد، از شما چه پنهان، تا همين چند روز پيش هم بر اين خيال بودم که اين يک ماه اول هم که گذشت و بلاگ نيوز افتتاح شد و ما هم تعهدمان را از اين باب به جا آورديم، در راستاي تعميق دست‌آوردهاي انقلاب بيستم سپتامبر آشپزباشي، سفره خانه و مطبخ را يکسر جمع کنم و خيال خودم و شما را راحت. اما اخيراً به اين نتيجه رسيدم که........ حيف‌س!

نه جداً مي‌گويم. درست است که روي‌هم رفته مالي نيست اما سه سال توي اين صفحه حرف زدم و براي خودم چند تا خواننده مثل شما دست وپا کردم. نمي‌گم رفاقتي هم بهم زدم که نزدم اما آشنائي و سلام و عليکي پيدا کردم که در نبود اين صفحه از دست خواهمش داد يا لااقل بسيار کمرنگ خواهد شد. اهل چت که نيستم. در نوشتن ايميل هم که تنبلم....نتيجه اينکه در فقدان و کمبود بل نبود همين ارتباط محدود ناشي از اين "پنجره" و اين "جعبه‌ي جادو"، دوباره به انتهاي همان چاه سقوط خواهم کرد. پس فعلاً به همين تخته پاره آويزان مي‌مانم تا ببينم در افق چيزي نمايان خواهد شد يا نه. از طرف ديگر براي آدمي مثل من که سالي ماهي حتي اگر به قصد عرض ارادت و سلام يک کامنت بنويسد کمتر از سه چهار پاراگراف نخواهد شد، همان به که خودش جائي داشته باشد براي درج اراجيف. به اين ترتيب امنيت سيستم نظرخواهي وبلاگ همسايگان تامين است لااقل. البته ناگفته نماند که ايميل صادقانه و بي شيله پيله و رک و صريح و البته "موآخذه آميز!" يکي از دوستان هم که همان يک ماه پيش با عصبانيت تمام تصميم بنده را به باد انتقاد گرفته و با چهار پنج جمله تمام رشته‌هاي ما را پنبه نمود بي تاثير نبود در اين بازگشت پرشکوه.

بهرصورت با سر و گردني افراشته، سينه‌اي ستبر، چشماني دريده، و با وقاحت تمام (نترسيد! اين روزها قبح وقاحت بکل ريخته. مگر روزنامه نمي‌خوانيد؟) بيانيه کودتاي بيستم سپتامبر ( مسما به منشور انقلاب بيستم سپتامبر!) را کن لم يکن و فاقد هر گونه وجاهت قانوني دانسته و برقراري مجدد رژيم پيشين را اعلام داشته، زين پس "گاه‌نويسي" بلکه "گاه‌گاه‌نويسي" پيشه خواهم کرد.

حالا قضيه‌ي بمب سارکوزي رو بگم؟ يا باشه براي بعد؟!